Geloof in je leerlingen

Sinds dit schooljaar heb ik een nieuwe directeur. Deze directeur heeft als doelstelling om de beste school van de stad/ regio te worden. Een mooie ambitieuze doelstelling. Maar of we die gaan halen is voor mij een vraag. Ik wil niet meteen een gaan azijn zeiken, maar ik wil wel realistisch kijken naar het onderwijs waarin ik werk.

Tijdens één van een aantal presentaties op de laatste studie dag reageerde een collega met de woorden “onze zwakke leerlingen”. Ik hoor met regelmaat “dat kunnen onze leerlingen niet”. Ik verbaas me elke keer weer over zo’n reactie. Ik ben van mening dat mijn leerlingen alles kunnen, ik heb vertrouwen in mijn leerlingen. Alleen de ene leerling is de andere niet. Daarnaast zijn ze op school om te leren. Misschien wordt dat iets te vaak vergeten. Ik zie de leerling als een individueel en stel hoge eisen aan de individuele leerling. Ik vertel dit niet alleen aan mijn leerlingen ik geloof er ook in. Daarnaast zie ik leren ook als sociaal proces en dat alle leerlingen van elkaar kunnen leren. Als een collega aangeeft dat leerlingen iets niet kunnen ben ik van mening dat zij dat ook uitdragen aan de leerling. De leerling zal zich dan ook zo gaan gedragen het bekende selffulfilling prophecy.

Zo kon een leerling uit een klas mij vertellen dat zij gezien worden als een probleem klas. Ik heb meteen de les stil gelegd en gevraagd wie dat heeft aangegeven. Een aantal docenten zouden dat hebben aangegeven omdat bij o.a. deze klas meerdere docenten uitgevallen zijn. Ik heb aangegeven dat dit totaal niet klopt en dat ik hier boos om ben (en dat meen ik ook). De docenten die hun geen les meer geven hebben een burn-out, hebben een verkeerde keuze gemaakt en kiezen liever niet voor om op een VMBO (tot 2x toe is dit gebeurd, gewoon een verkeerd aanname beleid) les te geven. En de laatste docent is gestopt dacht dat hij als voetbal coach moest werken door tegen de leerlingen de meest vervelende dingen te schreeuwen. Het probleem is dat deze klas veel uitval heeft gehad.

Ik geef deze klas al bijna twee jaar les en heb nog nooit problemen ervaart met ze. Omdat ik de leerlingen in hun waarde laat, hoge eisen aan ze stel maar ook omdat ik naar ze luister. De docenten die de klas als een probleem klas zien gaan ook probleem gedrag van de leerlingen zien. En de leerlingen gaan zich er ook naar gedragen.

Luc Stevens heeft in zijn inauguratie reden aangegeven dat elke kind wilt leren. Elk kind heeft ook behoefte aan betrokken te worden, er toe doen en op zijn/haar competentie te worden aangesproken. Erken de leerling dat hij er is en dat hij er toe doet. In het onderwijs café op 31 maart 2016  http://bit.ly/231gElT vergeleek Marieke Hopman het onderwijs met een militaire instelling dat continu opdrachten geeft: KAUWGOM UIT, JAS UIT, PAK JE AGENDA, etc. Laten we leerlingen weer eens als mensen zien en als mensen behandelen. Luister, maar dan ook echt luisteren naar de leerling i.p.v. beoordelen. We beoordelen leerlingen op de prestaties uit het basisonderwijs, daarom zetten we de zwakke leerlingen allemaal bij elkaar, ondanks dat we weten dat het erg slecht is. Wij docenten behandelen de zwakke leerlingen dan ook als een zwakke leerling (een “pedagogisch cijfer” geven, allemaal kleine toetsjes geven dat ze makkelijk een voldoende kunnen halen). Wat we moeten doen is hoge eisen stellen die voor iedere leerling te halen is.

Afgelopen vrijdag, nota bene 1 april, heb ik aangegeven dat de docent zijn leerling moet prikkelen en uitdagen op zijn eigen niveau in zijn/ haar interesse gebied. Dan zouden alle leerlingen wel in de klas blijven en willen leren, en minder orde problemen zijn. Een aantal collega’s moesten er hard om lachen. Een van hem had aangegeven om dit wel eens in mijn klas te komen vertellen. 15 minuten na aanvang van de les kwam deze docent idd bij mij binnen. Hij gaf aan dat de leerlingen naar de aula mochten gaan als mijn les niet interessant was. Meteen stonden er twee leerlingen op. Ze keken me aan en vroegen of dat echt mocht. Ik gaf aan dat als ze iets willen leren zij daar zelf verantwoordelijk voor zijn, en ging door met mijn les, niemand vertrok (het zweet stond op mijn rug J ). Aan het einde van de les had ik meer leerlingen in de klas dan waarmee ik was begonnen, De docent die in mijn les kwam had een leerling op de gang gezet. Ik had deze leerling aangeboden om de les bij mij te volgen. Zowel de leerling als de docent stemde hiermee in ;-).

Waarom wij de komende jaren niet de beste school van de regio gaan worden is eigenlijk heel simpel:

  • Het hele systeem waarin ik werk is er niet aan toe
  • maar ook omdat een aantal van mijn collega’s last hebben van een (helaas) negatief Pygmalion-effect.

 

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *